Rozdział 1

Leżałam na łóżku, nie spałam. W zasadzie nie spałam całą noc. Spojrzałam niechętnie na zegarek. "Czas do szkoły" Szepnęłam do siebie. Otworzyłam okno i wyjrzałam na świat, ten tętniący życiem świat, wszyscy byli uśmiechnięci. Tylko ja taka sierota patrząca na innych ludzi i tylko tyle. Nie potrafiłam zrobić nic, aby sama sobie udowodnić że jestem silna, że nie dam się poniżać i smucić. Poczułam na twarzy lekki, zimny poranny wiatr. Westchnęłam cicho. Zamknęłam okno starając się wsiąść w garść. Oddychałam wolnym rytmem z zamkniętymi oczami. Założyłam moje ulubione, różowe kapcie króliczki i ruszyłam do garderoby. Weszłam do środka starając się niczego nie przewrócić. Moje ciuchy wisiały w szafkach, były położone na szafkach, przy szafkach i na przeciwko szafek. Zdałam sobie sprawę jak bardzo rodzice mnie kochali, tyle pieniędzy na mnie wydali. Uśmiechnęłam się do siebie lekko. Spojrzałam na zdjęcie które wisiało. Zobaczyłam na nim szatyna w koszuli w kratę, uśmiechniętą blondynkę i czarnowłosą, dość niską dziewczynę. Tak, to byłam ja, Ludmiła która potrafiła się cieszyć życiem, która miała rodziców i kochających przyjaciół. Ale ich straciłam, rodziców przez nieszczęśliwy wypadek a przyjaciół przez moje podłe zachowanie po śmierci osób które mnie wychowały, które darzyły mnie miłością . Spuściłam głowę. Otworzyłam szafę starając się ukryć sama przed sobą jak bardzo mi źle, jak bardzo cierpię. W szafie piętrzyły się sterty różowych, białych, czarnych i fioletowych ubrań. Szybko chwyciłam te z brzegu. Poszłam do łazienki. Przebrałam się i zrobiłam lekki make-up. Po kilkunastu minutach wyszłam z łazienki mając na sobie ubrania wyciągnięte z szafy, delikatny makijaż, oraz całkiem wymyślną fryzurę z warkoczem. Muszę przyznać że tą fryzurą zaskoczyłam sama siebie. Wyszłam z domu chwytając moją ulubioną torebkę i próbując jakoś się pocieszyć. Szłam wolno parkiem w stronę studia. Starałam się znaleźć coś, co pozwoli mi pozytywnie myśleć. Nie było takiej rzeczy. Westchnęłam. Przez głowę przetaczały mi się słowa Natalii i Leona po śmierci rodziców. " Ludmiła zmieniłaś się! Jesteś wredna, po prostu nie do zniesienia! ", " Wykorzystujesz innych ludzi nie chcę mieć z Tobą nic wspólnego ". Łatwo było im tak mówić, myśleć. Żadne z nich tak naprawdę nie wiedziało co czuję i dlaczego się tak zachowuje. Było to trochę dołujące. Nagle poczułam uderzenie z prawej strony i upadłam na ziemię. - Ałć! - Powiedziałam łapiąc się za głowę. Otwierając oczy widziałam że ktoś podał mi rękę, spojrzałam w górę. Ujrzałam chłopaka którego dobrze znałam, który uczył się w studio rok temu. - Przepraszam - Usłyszałam jego włoski akcent. Złapałam jego dłoń i chłopak pomógł mi wstać. Zobaczyłam w jego oczach mgiełkę sympatii. Otworzyłam usta żeby coś powiedzieć ale Federico mnie wyprzedził. - Jeśli chciałaś na mnie nakrzyczeć i powiedzieć żebym uważał to możesz sobie darować. - Odparł patrząc w moje oczy. Czułam jak do oczu napływają mi łzy. Federico najwyraźniej poczuł się trochę głupio. - Wybacz Ludmiła... Ja... - Zaczął - Tak wiem... - Szepnęłam i odeszłam nie mając zamiaru ciągnąć tej rozmowy. Może i czułam coś do Włocha tylko nie wiedziałam co, czy to może zauroczenie czy nienawiść. Bo przecież między tymi uczuciami granica jest nie widoczna. Stanęłam przed budynkiem z kolorowym napisem " Studio On Beat ". Odetchnęłam głęboko i weszłam do środka. Wszędzie widziałam te same twarze. A przy szafkach... Osoby które najbardziej skrzywdziłam. Nic nie mówiąc poszłam do sali na pierwsze lekcje od wakacji. Czułam się jak odludek. Jakbym nie była jedną z nich. Jakbym przybyła z innego wymiaru. Na scenę wszedł Gregorio wraz z właścicielem stacji " Y - mix ". Poprosili o uwagę. Stwierdzili że muszą sprawdzić co pamiętamy, lub czego się nauczyliśmy przez wakacje. Modliłam się by moje imię nie padło jako pierwsze. - To może... Ludmiła! - Stwierdził Gregorio. Czy ja zawsze muszę mieć pecha? Wszystkie oczy były skierowane na mnie. Chciałam zapaść się pod ziemię, zniknąć i nie wrócić. Wstałam nie chętnie z miejsca i ruszyłam na scenę. Chwyciłam gitarę i usiadłam na stołku. " Ta piosenka jest dla Was " Szepnęłam myśląc o rodzicach. Na znak nauczyciela zaczęłam grać. 

Z trudem powstrzymałam łzy widząc w oczach innych uczniów pogardę do mojej osoby. Gdy po mojej piosence usłyszałam tylko brawa Gregoria a Violetta spadła z krzesła, przez to że tak " Przynudzałam " piosenką dedykowaną rodzicą chciałam wybiec z sali i biec prosto przed siebie aby nikt nigdy mnie nie znalazł. Aby nie zapytał o nic. Aby nie mówił jaka jestem beznadzieja. Odstawiłam gitarę a czując jak łzy spływają mi po policzkach wybiegłam z sali i ze studia. Pierwszy dzień i od razu porażka, to bardzo mnie kuło w serce. Nikt nie potrafił mnie zrozumieć. Czułam na sobie tysiące obcych i pełnych obrazy spojrzeń. Usiadłam na ławce, chciałam zniknąć.

-----------

No więc to tyle, wybaczcie że strasznie krótkie ale nie mam weny od dłuższego czasu. Mam do Was pytanie... Umie ktoś robić nagłówki? <3 Jeśli tak, to zajrzyjcie w zakładkę "kontakt" i napiszcie. Byłabym bardzo wdzięczna. ;* NO I DZIĘKUJĘ WAM ZA KOMENTARZE <3 DAŁY MI KOPA DO PISANIA ;**

Buziaki, Natka <3